Ta strona wykorzystuje ciasteczka ("cookies") w celu zapewnienia maksymalnej wygody w korzystaniu z naszego serwisu. Czy wyrażasz na to zgodę?

Czytaj więcej

Kino w służbie propagandy

Kino w służbie propagandy

Szeroko znane jest stwierdzenie Lenina, że kino jest najważniejszą ze sztuk. Lenin dostrzegł wielki potencjał kina jako narzędzia propagandy, idealnego do indoktrynacji społeczeństwa. Tę myśl doskonale przyswoili sobie bolszewicy.

W latach największego terroru powstawały filmy, które kreowały „równoległą rzeczywistość” – radosnego, beztroskiego życia w wolnym państwie sowieckim. Wystarczy przypomnieć słynne komedie Grigorija Aleksandrowa, „Wołga, wołga” i „Świat się śmieje” („Wiesiołyje riebiata”) czy też nieco późniejsze komedie Iwana Pyriewa – „Górą dziewczęta” („Traktoristy”) i „Świniarka i pastuch”.

Kino przez lata było w ZSRR częścią państwowego przemysłu indoktrynacji i w takim charakterze jest wykorzystywane również dziś w Rosji. Jest ono jednym z ważnych narzędzi w rękach władzy, która domaga się realizacji „właściwych” filmów o „odpowiedniej wymowie”, promujących działania reżimu.

Na wychowanie patriotyczne putinowska Rosja wydaje olbrzymie kwoty: w 2022 r. było to ponad 11 mld rubli, a w 2025 r. już ponad 66 mld rubli, w tym na kinematografię – ponad 4 miliardy. W tym czasie powstały dziesiątki finansowanych przez państwo seriali i filmów propagandowych podejmujących tematykę wojny, tzw. SWO i tradycyjnych wartości. Wbrew oczekiwaniom filmy te nie przyciągnęły jednak tłumów do kin.