Polska obecność w Uzbekistanie

Nie tylko Chopin, Mickiewicz i Słowacki!

Polska obecność w Uzbekistanie ma znacznie więcej historii, śladów i współczesnych wymiarów.

Jako Instytut Studiów Interkulturowych Europy Środkowo-Wschodniej Wydział Lingwistyki Stosowanej UW, Uniwersytet Warszawski realizujemy właśnie projekt finansowany ze środków NAWA Narodowa Agencja Wymiany Akademickiej w konkursie Promocja Języka Polskiego, pt. „Nie tylko Chopin, Mickiewicz, Słowacki – promocja języka i kultury polskiej, w ramach którego jesteśmy w Uzbekistanie.

Tym razem nasze działania prowadzą nas do Taszkentu i Kaszkadarii, gdzie spotykamy się zarówno z młodzieżą akademicką Uzbekistanu, jak i z Polonią mieszkającą w Uzbekistanie.

Byliście kiedyś na balecie do muzyki Chopina w Uzbekistanie? My tak.

Ale szukamy polskich śladów nie tylko w literaturze, sztuce czy historii.

Interesują nas także historie ludzi, miejsc i pamięci: losy Polaków, którzy znaleźli się w Azji Centralnej, polskie cmentarze i miejsca pamięci, ślady polskiej obecności w lokalnej przestrzeni, a także współczesne kontakty między Polską a Uzbekistanem.

Dlatego odwiedzamy również miejsca związane z historią Polaków w Uzbekistanie – polskie cmentarze, miejsca pamięci i miejscowości, w których zachowały się ślady polskiej obecności.

Rozmawiamy o języku polskim i jego roli jako narzędziu komunikacji, poznawania kultury i budowania relacji. Pokazujemy, że polska kultura to nie tylko wielkie nazwiska z podręczników, ale również żywa, różnorodna i obecna tu i teraz historia spotkań kultur.

A po godzinach intensywnego programu? Dalej szukamy, szperamy, wynajdujemy. Uzbekistan i stary i nowoczesny.

Wierzymy, że właśnie takie działanie jest zgodne z rozwijaną przez nas ideą kulturoznawstwa stosowanego, w tym, w szczególności, studiów interkulturowych.

fot. własna, ISIEŚW