„Najdłuższa podróż” – Oksana Zabużko

To nie tylko opowieść o geograficznej wędrówce, lecz przede wszystkim o długiej, wewnętrznej podróży – drodze Ukrainy do samoświadomości w cieniu wojny i agresji. Zabużko łączy osobistą pamięć z doświadczeniem kolektywnym, rozważając pytania o tożsamość, wolność i odpowiedzialność.

Polska pojawia się tu jako przestrzeń spotkania i solidarności. To kraj, który pierwszy przyjął ukraińskich uchodźców, wysłuchał ich historii i stał się miejscem dialogu, gdzie trauma wojny spotyka się z doświadczeniem historycznym. Zabużko pokazuje, że polski kontekst to przypomnienie, że droga do wolności wymaga zmierzenia się z historią i oporem wobec imperiów.

To tekst o wojnie, pamięci i oporze, ale też o sile kultury i solidarności, które pomagają przetrwać najtrudniejsze chwile.

Olexiy Sukhomlynov poleca:

„Najdłuższa podróż” Oksany Zabużko to poruszająca i refleksyjna opowieść o wojnie, pamięci i drodze do wolności. 🇵🇱 Polska, w której autorka po raz pierwszy dowiedziała się o wojnie, staje się punktem wyjścia narracji i przestrzenią refleksji nad solidarnością, historią i znaczeniem spotkania kultur.